Ik schreef dit liedje in een periode waarin ik me heel eenzaam voelde. Het is alweer járen geleden, maar ik zie me nog zitten. Verloren en alleen. Bang dat er nooit meer iemand van me zou houden en iedereen me in de steek zal laten. En eerlijk: die angst is altijd een beetje gebleven als het gaat om mensen.

Maar gelukkig was daar God, in de diepte van mijn pijn. En Hij liet me zien dat mijn waarde niet en nooit afhangt van wat mensen van mij vinden. Dat gaf me toen moed om door te gaan en nu om deze muziek uit te brengen.

Want het liefst zit ik mijn kamertje met een gitaar, ver bij mensen vandaan. Want mensen vinden altijd zoveel en dat maakt me bang. Maar ik probeer stapje voor stapje al die terughoudendheid los te laten. In de wetenschap dat ik geliefd ben zoals ik ben. Net als jij.